هدف: با توجه به تأثیرپذیری عملکرد از باور و نگرش، بررسی باور و نگرش پرستاران نسبت به استفاده از درمان های مکمل در مراقبت از بیماران ضروری است. این پژوهش با هدف طراحی و روان سنجی ابزار سنجش باور و نگرش پرستاران ایرانی نسبت به درمان های مکمل انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه روش شناسی، بر اساس رویکرد والتز مبتنی بر ابزارهای موجود، با در نظر گرفتن سازه های تئوری رفتار برنامه ریزی شده، نسخه اولیه ابزار طراحی و روایی صوری و محتوایی آن بررسی شد. 250 پرستار بالینی واجد شرایط در شهر کاشان در سال 1397 به روش طبقه ای تصادفی انتخاب شدند و از آن ها رضایت آگاهانه کتبی اخذ شد. روایی سازه ابزار به روش تحلیل عاملی و مقایسه گروه های شناخته شده و پایایی به روش همسانی درونی و ثبات بررسی شد. اثر سقف و کف نیز ارزیابی شد. داده ها به وسیله نرم افزار SPSS با استفاده از آنالیز عاملی اکتشافی، آنالیز واریانس یک طرفه، ضرایب همبستگی درون طبقه ای و آلفای کرونباخ تحلیل شدند. یافته ها: نسخه اولیه ابزار دارای 60 گویه بود. در مرحله روایی صوری و محتوایی، چهار گویه حذف شدند. آنالیز عاملی با حذف 14 گویه، وجود شش عامل را شناسایی کرد (واریانس تبیین شده=3/52 درصد). بین نمره ابزار طراحی شده با میزان موافقت پرستاران با کاربرد درمان های مکمل در عملکرد بالینی رابطه معنی دار وجود داشت (85/6=F، 0001/0>P). ضرایب همبستگی درون طبقه ای و آلفای کرونباخ به ترتیب 973/0 و 878/0 بود. خطای استاندارد اندازه گیری و کوچک ترین تغییر قابل تشخیص به ترتیب 685/41± و 62/10 محاسبه شد. فراوانی حداقل و حداکثر نمره ممکن قابل کسب از ابزار، صفر بود. نتیجه گیری: پرسش نامه 42سؤالی طراحی شده، می تواند به عنوان ابزاری روا و پایا جهت سنجش باور و نگرش پرستاران نسبت به درمان های مکمل مورد استفاده قرار گیرد.